Niels Bohr był Duńczykiem, który pochodząc z bardzo utytułowanej i inteligenckiej rodziny postanowił podjąć studia w kierunku ścisłym, którym była fizyka. W bardzo szybkim czasie udało mu się uzyskać tytuł doktora uniwersytetu Kopenhaskiego. Potem podjął się pracy nad budową atomu, opierając się na wcześniejszych ustaleniach innego genialnego fizyka – Rutherforda. Kilka lat minęło do czasu kiedy to opublikował swoje dzieło zawierające przedstawiony w nowy sposób model budowy atomu wodoru. Oparł go na pewnych postulatach, które tłumaczyły wszelkie własności danego pierwiastka chemicznego. Ponadto stał się dzięki temu prekursorem rozwoju nowej niezwykle ważnej dziedziny fizyki – kwantowej. Poza tym prowadził badania nad bombą atomową i wykorzystaniem energii atomu w kwestiach pokojowych. Jego uczeń zaś pracował dla Niemców w czasie wojny, którzy to chcieli wykorzystać jego wiedzę w budowie brani masowej zagłady. Za tak wielkie odkrycia i zasługi dla dalszych badań w dziedzinie fizyki, Bohr otrzymał niezwykle zasłużoną Nagrodę Nobla.

Maxwell już od początku podejmował śmiałe działania w kierunku odkrycia czegoś przełomowego w dziedzinie fizyki i matematyki. Jako piętnastolatek udowodnił już wiele ciekawostek i przedstawił je w swoich pracach. W późniejszych latach był genialnym badaczem fizyki i jej dziedzin, takich jak elektryka i magnetyzm, a także optyka. Opisał wiele przemian i poparł je stosownymi równaniami, które to dowiodły tego, że prąd oraz strumień magnetyczny pochodzą z tego samego źródła i mają identyczną naturę, bowiem w próżni poruszają się z identyczną prędkością i jako fala. Kolejnym niezwykle ważnym odkryciem w dziedzinie fizyki było wprowadzenie do optyki, a szczególnie fotografii takiego zestawienia barw jak niebieski, zielony i czerwony. W ten oto sposób wykonał pierwszą na świecie barwną fotografię, która to była przełomem w ówczesnych czasach. Jeśli zaś chodzi o życie prywatne, to nie było ono już tak udane jak praca naukowa. Musiał on pogodzić się ze zdradą a także śmiercią kochanki, która najprawdopodobniej została go pozbawiona w wyniku odwodnienia. Dożył jednak późnych lat starości otoczony niezwykłym uwielbieniem i uznaniem.

Albert Einstein jest chyba najsłynniejszym z fizyków, i to wcale nie dlatego, że żył stosunkowo niedawno, ale dzięki swojemu potężnemu dorobkowi naukowemu. Jednak nie od początku jego życia wiedziano, ze będzie tak genialny, bowiem był dość krnąbrnym dzieckiem, nie chciał się uczyć niczego poza matematyką i fizyką, nie odzywał się zbytnio. Tym, co jednak kazała mu matka robić już od piątego roku życia była gra na skrzypcach. Jednak udało mu się uzyskać dyplom politechniki i otrzymać pracę w urzędzie patentowym. Jednak jak się okazało po dojściu do władzy Hitlera, Einstein którego pochodzenie było Żydowskie, musiał wyemigrować do Stanów Zjednoczonych. Pracował tam nie tylko nad ogólną i szczególną teorią względności, ale i bronią atomową, której to zdecydowanym przeciwnikiem stał się po zakończeniu drugiej wojny światowej. Miał dwie zony, jednak jedna z nich zmarła, a druga urodziła mu dwóch synów i córkę oddaną do adopcji, a następnie rozstali się. W roku tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym trzecim pękł mu tętniak aorty i potrzebna była operacja, jednak nie zgodził się na nią, czego konsekwencją była śmierć naukowca dwa lata później.

Skłodowska to pierwsza kobieta na świecie, która została wyróżniona przez Szwedzka Komisję Noblowską i to w dodatku Polka! Pracowała wraz z Becquerelem nad odkryciem promieniotwórczości naturalnej i odkryła je, za co otrzymała nagrodę. Ponadto jej praca z mężem – Piotrem Curie, również przyniosła owocne rezultaty, bowiem odkryli dwa nowe pierwiastki promieniotwórcze, polon i rad. Urodziła dwie córki, Irenę i Ewę. Ta pierwsza również zajęła się działalnością naukową i prowadzeniem badań. Mąż jednak został ofiarą wypadku samochodowego, który niestety był śmiertelny. Maria do swego dorobku naukowego dołożyła po tym wydarzeniu jeszcze wiele nowych wydarzeń, jak między innymi założenie szpitali, w których można było przeprowadzać badania za pomocą promieni Roentgena, a także budowę w Polsce instytutu radowego. Niestety jednak, wszystkie swoje prace laboratoryjne przypłaciła śmiercią z powodu napromieniowania. Została odznaczona nie tylko przez polskiego, ale i Francuskiego prezydenta, szczególnie za działalność naukowa, a także zaangażowanie podczas wojny.

Jeszcze w czasie nauki w szkole średniej zastanawiamy się co robić później w życiu. Na pewno musi być to coś, co będzie nas satysfakcjonować, i z czego będziemy mogli utrzymać najpierw siebie, a potem naszą rodzinę. Rynek pracy jest bardzo szeroki. Zarejestrowanych zawodów jest ok. 1200, tak więc jest w czym wybierać, na pewno w którymś odnajdziesz sam siebie. Studia mają Ci pomóc zdobyć wymarzoną pracę, a umiejętności tam zdobyte mają być bazą do dalszego rozwoju w danej dziedzinie. Bez tego pozornie „głupiego” papierka zaświadczającego, że posiadasz wykształcenie wyższe, masz oczywiście szanse na pracę, ale na pewno nie wszędzie. Zawsze można sobie poradzić, wyedukować się później, ale czemu nie zrobić tego od razu, kiedy jest się młodym, nie ma się jeszcze rodziny i obowiązków. Warto studiować, promujmy siebie, promujmy nasz kraj, i budujmy wspólnie nową, lepszą przyszłość, bo jeśli nie my, to kto? Musimy stawiać na nas samych, zawsze lepiej liczyć na siebie. Jednostka powinna myśleć za jednostkę. Myślenie za zbiorowość może nie przynieść pożądanych rezultatów.

Po decyzji co chcemy studiować, pewnym ukierunkowaniu się, przychodzi pytanie gdzie chcemy studiować. Często sama chęć nie ma mocy sprawczej, dlaczego? Pierwszym czynnikiem jest oczywiście odległość od naszego miejsca zamieszkania. Łatwo jest powiedzieć, że chcemy studiować 200km od domu, gorzej to zrealizować. Dojazdy, mieszkanie, utrzymanie, wszystko kosztuje. Pytanie czy jesteśmy w stanie podołać tym kosztom. Drugie? Rodzina, bywa tak, że rodzice za wszelką cenę chcą nas zatrzymać w domu. Oczywiście nie chodzi o to, że zabraniają nam się rozwijać, nie chcą żebyśmy zdobyli wykształcenie. Raczej o to, że to tak daleko od domu, w pewnym sensie byłby to nowy etap życia, rozdzielenie rodziny, poniekąd rozbicie częściowe. Najlepiej być blisko i trzymać rękę na pulsie, trzymać się razem. Inne ograniczenia? Miłość. Optymistycznie myśląc, jesteśmy w stanie przetrwać wszystko, jeśli jesteśmy wystarczająco silni. Jednak takie rozdzielenie to ogromna próba dla związku. Na początku może być wszystko ładnie, regularne odwiedziny, wizyty w domu. Ale później? Takie decyzje ważą znacząco na naszym życiu. Dlatego nie można ich podejmować pochopnie. Tutaj sprawdza się zasada „pomyśl dwa razy zanim coś zrobisz”.

Isaak Newton urodził się w rodzinie szlacheckiej, jednak bardzo szybko został sierotą, bowiem ojciec zmarł jeszcze przed narodzinami syna, matka zaś opuściła chłopca jeszcze będącego niemowlęciem. On jednak, wychowywany przez matkę doskonale radził sobie w życiu osobistym jak i szkole. Studiował na Uniwersytecie w Cambridge. Nauka ta jednak przerwała jego miłość do pięknej córki aptekarki. Kobieta wyszła za innego, zaś Newton nie miał już później żadnej innej miłości. Jego dorobek naukowy jest niezwykle rozległy i bogaty, gdyż naukowiec ten pracował nie tylko nad rachunkiem różniczkowym i całkowym, ale również wieloma innymi gałęziami fizyki. Powszechna dziś historia, o tym, jak pewnego razu spadło Newtonowi na głowę jabłko, być może jest nieprawdziwa, jednak niesie ze sobą bardzo ważne prawo, otóż te same zasady dotyczą grawitacji na Ziemi i we Wszechświecie. Ponadto głęboko wierzył w Boga i długie lata swego życia poświęcił na dogłębne studiowanie Pisma Świętego. Jego wnioski były czasami dość kontrowersyjne, jednak nigdy nie zostały w pełni opublikowane. Newton zmarł w roku tysiąc siedemset pierwszym i został pochowany w Westminster, niestety nie pozostawiwszy po sobie żadnego potomka.

Johannes Kepler przyszedł na świat w niezbyt zamożnej rodzinie, jednak nie przeszkodziło mu to w podjęciu nauki oraz późniejszym studiowaniu na Uniwersytecie w Tybindze, gdzie uzyskał dwa tytuły, matematyka i astronoma. Od najmłodszych lat obserwował bardzo dokładnie niebo i wszelkie ciała niebieskie na nim się znajdujące. Choć miał słaby wzrok i znacznie mu to utrudniało prowadzenie badań, jednak astronomia była tym, co naprawdę kochał i poświęcał jej każdą chwilę. Ponadto zajmował się również optyką a także pracował nad ulepszeniem teleskopu Galileusza. Ożenił się z bogatą wdową i miał z nią piątkę dzieci, jednak dwie córki zmarły zaraz po porodzie. Jednak małżeństwo to nie było dość udane, z racji tego Kepler ożenił się po raz drugi z młodą kobietą, która urodziła mu szóstkę dzieci, z czego troje zmarło. Pracował jako nauczyciel i wykładowca, choć po ukończeniu studiów chciał zostać pastorem. Wydał kilka książek o tematyce astronomicznej, dowodząc w nich między innymi, że planety poruszają się po eliptycznych orbitach wokół Słońca. Ponadto ukazał się także podręcznik do astronomii jego autorstwa.

Prawo jazdy jest bardzo pożądanym dokumentem, głównie wśród młodzieży, która wkracza w dorosłość. Kidy zbliżają się osiemnaste urodziny, młody człowiek zdaje sobie sprawę z tego, że od tego momentu będzie miał o wiele więcej możliwości i przywilejów. Przede wszystkim będzie bardziej samodzielny a nic nie sprawia, że można czuć się bardziej odpowiedzialnym, niż prowadzenie samochodu. Dlatego bardziej niż na dowód osobisty oczekują oni na możliwość zapisania się na kurs prawa jazdy. Na taki kurs można zapisać się krótko przed osiemnastymi urodzinami, należy jednak pamiętać, że do egzaminu państwowego przystąpić może tylko osoba pełnoletnia, legitymująca się dowodem osobistym. Dlatego trzeba to dobrze zgrać w czasie, żeby później nie tracić czasu na oczekiwanie na dowód osobisty. Wybierając szkołę jazdy, trzeba wziąć pod uwagę to, że trzeba tam się stawiać kilkanaście razy na wykłady z teorii, dlatego siedziba szkoły nie powinna być zbytnio oddalona od miejsca zamieszkania. Szkoda czasu na dodatkowe dojazdy. Ponieważ ceny w szkołach jazdy są w zasadzie wszędzie takie same, koszt jaki trzeba ponieść nie jest decydujący przy jej wyborze. Bardziej trzeba zwrócić uwagę na opinie, jakie panują na temat instruktorów, czy potrafią skutecznie i przejrzyście przekazać swoją wiedzę oraz czy nie wprowadzają podczas jazd niepotrzebnie nieprzyjemnej atmosfery. To jest ważne, żeby uczyć się jeździć w miarę przyjemnych warunkach, gdyż sama nauka jest stresująca i dodawanie do tego nieprzyjemnej atmosfery w niczym kursantowi nie pomoże.

Kurs prawa jazdy powinien jak najlepiej przygotować jego uczestników do samodzielnego prowadzenia samochodu. Niestety, praktyka dowodzi, że głównym celem kursu staje się przygotowanie kursanta do zdania egzaminu państwowego, który jest niezwykle wymagający. Tak naprawdę, to podczas egzaminu nie można popełnić najdrobniejszego błędu, gdyż egzaminatorzy praktycznie nigdy nie przepuszczają okazji do tego, żeby nie dopuścić egzaminowanego do dalszej jazdy. Najgorsze jest to, że podczas egzaminu osoba zdająca, poruszając się w ruchu miejskim, widzi bez przerwy dookoła siebie notoryczne łamanie przepisów przez doświadczonych kierowców, natomiast sama nie może popełnić nawet pół wykroczenia poza ramy obowiązujących przepisów. Egzaminatorzy potrafią oblać za tak banalne rzeczy, jak na przykład niedostateczne upewnienie się, czy nikomu nie zajeżdżamy drogi, kiedy na tej drodze nie ma żadnego samochodu. Potrafią przyczepić się do tego, że kierunkowskaz został włączony zbyt późno, podczas gdy wszystkie samochody dookoła praktycznie tych kierunkowskazów nie używają, bądź włączają je jeszcze później. Efektem takiej postawy jest to, że podczas kursu instruktorzy zwracają uwagę na mnóstwo drobiazgów, które mogą podpaść egzaminatorowi, a nie uczą panowania nad szerszą perspektywą jazdy, wyczuciem zmieniających się warunków na drodze, płynnością jazdy. Praktycznie kursant przez całość jazd nie może przekroczyć prędkości 50 km/h, co później oznacza problemy podczas jazdy własnym samochodem przy większej prędkości.